Σημειώσεις πρόβας

Οκ, λοιπόν… Την Τρίτη κάναμε την δεύτερη πρόβα μας στο σχολείο. Η ομάδα στο 15 έχει πάρει το εξής σχήμα:

Αντιμετωπίζουμε ορισμένες τεχνικές δυσκολίες, όπως το ότι δεν έχουμε ακόμη μικροφωνική! Όμως τι νοστιμιά έχει η ζωή χωρίς τις αναποδιές της;

Ο Μάριος πέτυχε τα άπαντα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με το τόξο του!

Πρέπει να σημειώσω για τα παιδιά, στα οποία απευθύνομαι γράφοντας αυτές τις λέξεις, ότι ΕΙΣΤΕ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΙ!!! Το να παίζεις μουσική μαζί με άλλους και μάλιστα Ροκ θέλει διάθεση για περιπέτεια: Δυνατοί ήχοι, θόρυβος, συνεννόηση, επικοινωνία, συγκέντρωση, συντονισμός, κούρδισμα, καλώδια κλπ. Όλα αυτά και άλλα συνθέτουν μέρος της εικόνας που δημιουργείται όταν βρισκόμαστε για να παίξουμε μουσική.

Μέχρι τώρα έχουμε προβάρει το Believer των Imagine Dragons. Αν δεν το ξέρετε υπάρχει μια καταπληκτική διασκευή του κομματιού από την χορωδία One Voice, από την οποία παίρνουμε κάποιες ιδέες για τα φωνητικά.

Τώρα, την τελευταία φορά μίλησα λίγο για τα μπλουζ και την λαϊκή αμερικάνικη μουσική. Μμμμ, νομίζω ότι πρέπει να μιλάω λιγότερο και μάλλον να σας δείξω τι εννοώ. Είναι απλό: ορισμένα πράγματα, όπως τα συναισθήματα που μας προκαλεί η μουσική δεν είναι πάντα εύκολο να περιγραφούν με πεζό λόγο. Επομένως, σε αυτές τις σημειώσεις και στις πρόβες θα αφιερώνουμε χρόνο για να ακούμε ορισμένα κομμάτια που νομίζω ότι θα μας αρέσουν.

Βάλτε τα ακουστικά σας και ακούστε το Sweet Home Chicago, όπως το παίζει ο Eric Clapton με τη δική του μπάντα:

Τέλος, ακούστε (και δείτε) την τρομερή Laura Cox και την μπάντα της: